Mały wazon i polny kwiat

Chleb i sól a za oknem świat

Nie potrzeba więcej nic

Wszystko w dłoniach uniosę gdy

Przyjdzie mi gdzieś dalej iść

Bo mój dom to tylko ja



Nie przyjmę żadnej z ról

Chociaż bardzo chcesz

Pokonam siedem gór

Przepłynę siedem rzek

W mej bajce jestem głównie ja

To czego chcę i to co mam



I nawet gdyby cały ten świat

Przez szybę mi na nosie grał

Nie ucieknę bóg wie gdzie

Dziewczynka z zapałkami wie

Że choć przeciętnie jest ich mniej

Zdarza się że czterdzieści dwie



Nie przyjmę żadnej z ról....


Ma niewidzialny świat

Ulotny niczym wiatr

Na piasku stawia dom

Choć fala rozmyje go



Nie ma nic więc czemu marzy

Żeby nią przez chwilę być



Ref.

Widzę ją kiedy zamykam oczy

Uśmiecha się

Nigdy najdłużej jej nie zatrzymam

Choć bardzo chcę



Oswaja chłód i deszcz

Pod bosą stopą cierń

Nieosiągalna jak

Kwitnący raz tylko kwiat



Tyle mam , wiec czemu marzę 

Żeby nią przez chwilę być



Ref.

Przyjdzie lecz kto to wie, z której strony

Wolna jak nigdy nikt, przed nią i po niej

Skoro nawet czas mija ją lekko onieśmielony

Z bliska jej przyjrzeć się ,choć raz dogonić