Mały wazon i polny kwiat

Chleb i sól a za oknem świat

Nie potrzeba więcej nic

Wszystko w dłoniach uniosę gdy

Przyjdzie mi gdzieś dalej iść

Bo mój dom to tylko ja



Nie przyjmę żadnej z ról

Chociaż bardzo chcesz

Pokonam siedem gór

Przepłynę siedem rzek

W mej bajce jestem głównie ja

To czego chcę i to co mam



I nawet gdyby cały ten świat

Przez szybę mi na nosie grał

Nie ucieknę bóg wie gdzie

Dziewczynka z zapałkami wie

Że choć przeciętnie jest ich mniej

Zdarza się że czterdzieści dwie



Nie przyjmę żadnej z ról....


Mówiłeś że przesłaniam Ci 

wypełniam sobą cały świat 

a poza mną dostrzegasz to 

jedynie co mi chciałbyś dać 

wszystko co mi chciałbyś dać 



Mówiłeś że rodzimy się 

dla siebie wciąż każdego dnia 

i nawet te na pozór złe 

są po to by zbliżać nas 



Słowa nawet gdy piękne 

to tylko słowa... 



Bo gdybym obiecała 

dzielić z Tobą każdy sen 

czy umiałbyś uwierzyć 

w taki nierealny gest 

więc gdybym obiecała 

dzielić z Tobą każdy sen 

czy umiałbyś uwierzyć 

w taki nierealny gest 



Mówiłeś że wystarczy być 

Pięlegnowałeś we mnie lęk 

że niepotrzebnie chciałam by 

przy sobie Cię na zawsze mieć 



Słowa nawet gdy piękne 

to tylko słowa... 



Bo gdybym obiecała 

dzielić z Tobą każdy sen 

czy umiałbyś uwierzyć 

w taki nierealny gest 

a gdybym późną nocą 

przyrzekała ze trwa dzień 

jeden z tych ciemnych co 

od słow ważniejsze są 



Bo gdybym obiecała 

dzielić z Tobą każdy sen 

czy umiałbyś uwierzyć 

w taki nierealny gest 

a gdybym późną nocą 

przyrzekała że trwa dzień 

czy umiałbyś uwierzyć 

w taki niebanalny sen