Mały wazon i polny kwiat

Chleb i sól a za oknem świat

Nie potrzeba więcej nic

Wszystko w dłoniach uniosę gdy

Przyjdzie mi gdzieś dalej iść

Bo mój dom to tylko ja



Nie przyjmę żadnej z ról

Chociaż bardzo chcesz

Pokonam siedem gór

Przepłynę siedem rzek

W mej bajce jestem głównie ja

To czego chcę i to co mam



I nawet gdyby cały ten świat

Przez szybę mi na nosie grał

Nie ucieknę bóg wie gdzie

Dziewczynka z zapałkami wie

Że choć przeciętnie jest ich mniej

Zdarza się że czterdzieści dwie



Nie przyjmę żadnej z ról....


Stale boję się co będzie gdy 

samotności znów otworzę duszy drzwi 

znany dobrze chłód otoczy mocno mnie 

a może wcale tak nie będzie źle 



Czasem myślę że twój każdy czuły gest 

może zmienić ból w najczystszy śmiech 

ale sama wiem że tej złudy czar 

zniszczy całą mnie i zniszczy nas 



Bo z tobą też nie wszystko piękne jest 

z tobą też to szczęście trudne więc 



Ref: 

Odejdę stąd 

by znaleźć gdzieś swój sens 

odejdę stąd 

by móc odetchnąć 

wiem że tobie też 

niełatwo jest 

więc dajmy sobie czas 

i odejdę by 

odszukać lepszych nas 



A teraz cichą mam nadzieję że 

niespokojne sny w końcu opuszczą mnie 

wypatruję już promieni dnia 

i może kiedyś znów zrozumiem cię 



Bo z tobą też nie wszystko piękne jest 

z tobą też to szczęście trudne więc 



Ref: 

Odejdę stąd 

by znaleźć gdzieś swój sens 

odejdę stąd 

by móc odetchnąć 

wiem, że tobie też 

niełatwo jest 

więc dajmy sobie czas 

i odejdę by 

odszukać lepszych nas 



Odejdę stąd 

aby znaleźć gdzieś swój sens 

odejdę stąd 

aby móc odetchnąć 

wiem, że tobie też 

niełatwo jest 

więc dajmy sobie czas 

i odejdę by 

odszukać lepszych nas