Mały wazon i polny kwiat

Chleb i sól a za oknem świat

Nie potrzeba więcej nic

Wszystko w dłoniach uniosę gdy

Przyjdzie mi gdzieś dalej iść

Bo mój dom to tylko ja



Nie przyjmę żadnej z ról

Chociaż bardzo chcesz

Pokonam siedem gór

Przepłynę siedem rzek

W mej bajce jestem głównie ja

To czego chcę i to co mam



I nawet gdyby cały ten świat

Przez szybę mi na nosie grał

Nie ucieknę bóg wie gdzie

Dziewczynka z zapałkami wie

Że choć przeciętnie jest ich mniej

Zdarza się że czterdzieści dwie



Nie przyjmę żadnej z ról....


W wieczornych strugach deszczu lubię kąpać się

Ogrzewać w świetle,które lekko muska moja twarz

Powracać tutaj chcę ,kiedy czuję,że jest źle

Odpływam w błękit mórz



Wołają mnie bezkresne pola marzeń i

przybiegnę tu co sił

na długi spacer po nich znowu pragnę iść

ciekawość wiedzie mnie



Ref.

Zamykam oczy ,teraz wiem

W mojej duszy pięknie jest

Wczorajsze troski zniszcył sen,mój cudny sen

Nowy dzień zaprasza mnie

I mogę zrobić z nim co chcę

Więc czy nie warto byłoby powrócić w cudny sen



W niebiańskie szlaki wznoszę się i dobrze mi

Grawitacji stan nieznany już

Korony drzew otulą mnie zielenia swą

Motylem stanę się

Powracać tutaj chcę ,kiedy czuję,że jest źle

Odpływam w błękit mórz



Ref.