Mały wazon i polny kwiat

Chleb i sól a za oknem świat

Nie potrzeba więcej nic

Wszystko w dłoniach uniosę gdy

Przyjdzie mi gdzieś dalej iść

Bo mój dom to tylko ja



Nie przyjmę żadnej z ról

Chociaż bardzo chcesz

Pokonam siedem gór

Przepłynę siedem rzek

W mej bajce jestem głównie ja

To czego chcę i to co mam



I nawet gdyby cały ten świat

Przez szybę mi na nosie grał

Nie ucieknę bóg wie gdzie

Dziewczynka z zapałkami wie

Że choć przeciętnie jest ich mniej

Zdarza się że czterdzieści dwie



Nie przyjmę żadnej z ról....


Nic nie zobaczysz, 

powieki to koniec poczatku mojej duszy..o,o,o... 

Nic nie poczujesz, 

choc dotkniesz mnie,to jest tylko zwykla skora,o,o,o... 

.nie wiesz nic.. 



Leze,choc moge isc i ufam swemu spojrzeeeeniu.

Nie dbam tu o niiic.. 

..i juz nie zmieeeeni ,nie zmieni tego nikt. 

Nie zmieni tego nikt! 

nie zmieni tego nikt! 



..bo to MOJ swiat!? 



Nic nie zaboli, 

gdy rzucisz nim,to tylko zwykly,szary kamien(kamien). 

Nic nie zabierzesz,choc spalisz i dom, 

to sa tylko stare sciany (sciany) 



nie wiesz nic



Leze,choc moge isc i ufam swemu spojrzeeeeniu.

Nie dbam tu o nic 

i juz nie zmieeeeni 

nie zmieni tego nikt! 

Nie zmieni tego nikt! 

nie zmieni tego nikt! 



..Nie wiesz nic 



Nie dbam tu o niiic.. 

..i juz nie zmieeeeni ,nie zmieni tego nikt.