Mały wazon i polny kwiat

Chleb i sól a za oknem świat

Nie potrzeba więcej nic

Wszystko w dłoniach uniosę gdy

Przyjdzie mi gdzieś dalej iść

Bo mój dom to tylko ja



Nie przyjmę żadnej z ról

Chociaż bardzo chcesz

Pokonam siedem gór

Przepłynę siedem rzek

W mej bajce jestem głównie ja

To czego chcę i to co mam



I nawet gdyby cały ten świat

Przez szybę mi na nosie grał

Nie ucieknę bóg wie gdzie

Dziewczynka z zapałkami wie

Że choć przeciętnie jest ich mniej

Zdarza się że czterdzieści dwie



Nie przyjmę żadnej z ról....


Jesteś tak blisko ale przecież 

między nas 

Nie wejdzie nikt 

Nie wyobrażam sobie żeby przed 

kimś znów 

Uchylić drzwi 



Bez słów zrozumiem więc nie musisz 

mówić nic 

Gdzie ty tam ja 

Nie chodzi jednak o to aby cały czas 

W zachwycie trwać 



Oddalajmy się więc coraz bliżej bo ja 

Oddychać chcę 

Tylko swoim powietrzem lecz wiedzieć że jest 

Ktoś obok mnie 

Nie zapomnij gdzie leży granica dusz naszych 

I naszych ciał 

Na kruchym lodzie lepiej lekko kroki kłaść 

Każdego dnia 

Wybaczmy sobie chwile którym przyda się 

Osobny świat 



Oddalajmy się więc coraz bliżej.....